Ik mag toch niet klagen. Het is zo’n zin die je gemakkelijk tegen jezelf kunt zeggen wanneer je leven op papier best aardig in elkaar zit. Je hebt werk, je kunt wat je doet, misschien verdien je er prima mee en voor iemand die van buitenaf kijkt is er weinig reden om ontevreden te zijn. Toch kan er tegelijkertijd iets blijven knagen: het gevoel dat er meer in je zit dan er nu uitkomt, dat je iets wilt maken, bijdragen, onderzoeken of doen waarvoor in je huidige werk of leven nauwelijks ruimte bestaat.
Roeping hoeft geen grote levensmissie te zijn
Voor mij gaat roeping veel meer over datgene wat steeds opnieuw aan je trekt. Een onderwerp waar je naar terugkeert, een manier van werken die je niet loslaat, iets wat je wilt maken of een bijdrage die je wilt leveren. Soms is het een duidelijke richting, maar minstens zo vaak begint het als een vaag gevoel waarvan je de vorm nog helemaal niet kent.
Je hoeft niet eerst te weten wat je levensmissie is. Soms is het genoeg om aandacht te geven aan wat hardnekkig blijft terugkomen.
Energie kan je iets vertellen over wat werkelijk belangrijk voor je is
Niet alles wat bij je past voelt altijd licht en gemakkelijk. Werk dat werkelijk belangrijk voor je is kan behoorlijk veel van je vragen. Het verschil zit ergens anders: er is werk dat alleen energie kost en werk waarin onder de inspanning iets levends blijft stromen. Je bent moe, maar voldaan; je loopt ergens op vast en wilt toch terug.
Wat ooit precies de juiste vorm voor je was, hoeft niet de vorm te zijn waarin je de rest van je leven blijft.
Je roeping ontstaat niet los van het leven dat je hebt geleid
Wat jij te brengen hebt ontstaat uit een leven: uit talenten en karakter, maar ook uit ervaringen, mislukkingen, nieuwsgierigheid, verlies, werk en ontmoetingen. Daarom geloof ik niet in één onveranderlijke roeping die je voor de rest van je leven moet uitvoeren. De kern kan lang hetzelfde blijven terwijl de vorm verandert.
Je hoeft je volgende vorm niet vooraf te kennen. Je maakt haar zichtbaar door serieus te nemen wat er werkelijk leeft en ermee aan het werk te gaan.
Niet ieder verlangen is een roeping
Soms wil je vooral ergens vandaan. Je bent moe, gefrustreerd of verveeld en het nieuwe lijkt aantrekkelijk omdat het nog niet belast is met de problemen van het oude. Daarom vraagt luisteren naar wat je roept ook om eerlijkheid: blijft het verlangen bestaan wanneer de eerste opwinding voorbij is en ben je bereid er werkelijk tijd en aandacht aan te geven?
Je hoeft het nog niet meteen rendabel te maken
Zeker als ondernemer kan ieder interessant idee razendsnel veranderen in een businessvraag. Soms komen die vragen te vroeg. Een verlangen heeft soms eerst ruimte nodig voordat je kunt zien wat het eigenlijk wil worden. Juist doordat je iets gaat dóén, ontdek je of het blijft leven.
Geef vorm aan wat je serieus wilt nemen
Op een gegeven moment is alleen nadenken niet meer genoeg. Als iets werkelijk belangrijk voor je is, moet het ergens ruimte krijgen in je echte leven: in je agenda, je werk, je atelier of je onderneming. Ondernemerschap geeft je de mogelijkheid om iets wat eerst alleen in jou leeft een concrete vorm te geven.
Wil je onderzoeken wat je daarin te brengen hebt, dan helpt het om scherp te krijgen waar jouw kracht als ondernemer zit. En merk je vooral dat je bent uitgegroeid uit wat je nu doet, dan lees je verder over wat je kunt doen wanneer je huidige vorm niet meer past.
Wil je iets wat al langer in je leeft een concrete vorm geven?
In de online training Je Lust en je Leven ga je in vijf lessen van een eerste idee naar een compleet programma, in je eigen tempo, met video, audio, een leesversie en een werkboek per les.
