In roerige tijden van een mens, is schoonheid van het alledaagse nauwelijks of helemaal niet merkbaar. Terwijl schoonheid overal zichtbaar is…

Rutger Kopland schreef een prachtig gedicht over hoe het najaar van het leven onverwachte schoonheid en zachtheid kan brengen.

 

Onder de appelboom

Ik kwam thuis, het was

een uur of acht en zeldzaam

zacht voor de tijd van het jaar,

de tuinbank stond klaar

onder de appelboom

 

ik ging zitten en ik zat

te kijken hoe de buurman

in zijn tuin nog aan het spitten

was, de nacht kwam uit de aarde

een blauwer wordend licht hing

in de appelboom

 

toen werd het langzaam weer te mooi

om waar te zijn, de dingen

van de dag verdwenen voor de geur

van hooi, er lag weer speelgoed

in het gras en ver weg in het huis

lachten de kinderen in het bad

tot waar ik zat, tot

onder de appelboom

 

en later hoorde ik de vleugels

van ganzen in de hemel

hoorde ik hoe stil en leeg

het aan het worden was

 

Dit gedicht van Rutger Kopland komt uit zijn debuut dichtbundel ‘Onder het vee’ -Uitgeverij G.A. van Oorschot, Amsterdam 1966

Heb jij een favoriet gedicht? Laat het ons weten! We vinden het ook leuk om te lezen waarom het jouw ‘favoriet’ is. Wie weet plaatsen wij het in een van onze blogs!