Het leuke van vrienden hebben is dat je ze om hulp kunt vragen. Maar dan moet je dat natuurlijk wel doen, en niet de zelfredzame held uithangen.

Vragen om hulp wordt in onze cultuur gezien als een zwakte. Wie zijn leven op de rails heeft kan immers alles zelf doen. Die heeft geen hulp nodig, die is zelfredzaam.

En is er een probleem dan kopen we iets om er vanaf te zijn, we kopen een loodgieter, we kopen een nieuwe wasmachine. Want daar werken we voor, we zijn financieel onafhankelijk.

Maar dit alles heeft een keerzijde. Want vroeger waren we afhankelijk van de buurman, je kinderen, je vrienden. Omdat we nu eenmaal niet alles zelf konden oplossen. Omdat jij niet weet hoe je je auto weer aan de praat krijgt maar je buurman wel. Of die handige vriend die je tuintafel nieuw leven inblaast. Of die vriendin die nog een hele stapel naaipatronen heeft liggen.

En weet je, het is fijn om hulp te vragen. Want daarmee bewijs je jezelf en een ander een dienst. De meeste mensen vinden het namelijk fijn om te helpen. Jouw beste vriendin zit in de problemen, maar ze durft geen hulp te vragen want dat is stom. Jij voelt je misschien wel gepasseerd, want jij zou haar met alle liefde hebben geholpen. Je wilt je vriendin gelukkig zien.

Dus door het niet vragen van hulp ontneemt jouw vriendin jou de kans om vrijgevig te zijn, liefde te ervaren, en vriendschap te tonen. Pas als je die kans krijgt kun je het ervaren.

Je kunt je pas liefdevol voelen als je de gelegenheid krijgt om je liefdevol te gedragen.

Je weet hoe het voelt als je een ander hebt kunnen helpen, bij een klus, met een advies enzovoort. Die ander gaf jou de gelegenheid om jouw liefde, vrijgevigheid, hulp te uiten. En dat werkt ook andersom. Wanneer jij om hulp vraagt, maak je de weg vrij voor de ander om dat gevoel ook te ervaren. Met dat in je achterhoofd zul je wellicht een volgende keer sneller om hulp vragen, en daardoor je sociale cirkel versterken, en een ander te helpen zich goed te voelen over zichzelf.